Η ανακύκλωση προσώπων στην Περιφέρεια Ηπείρου φαίνεται πως αποτελεί πλέον μια παγιωμένη τακτική, που προκαλεί το δημόσιο αίσθημα και εκθέτει την πολιτική ηγεσία. Δεν πέρασαν παρά μόνο δύο μήνες από τη στιγμή που το μελάνι στην απόφαση συνταξιοδότησης μιας μόνιμης υπαλλήλου στέγνωσε, για να έρθει η θριαμβευτική επιστροφή της από το «παράθυρο».
Η μετάβαση από το καθεστώς της συνταξιούχου στον ρόλο της ειδικής συνεργάτιδας σε θεματικό Αντιπεριφερειάρχη αποτελεί ένα ακόμη δείγμα μιας κλειστής, σχεδόν οικογενειακής διακυβέρνησης, όπου οι «δικοί μας άνθρωποι» δεν χάνονται ποτέ, ακόμα και όταν η βιολογική και επαγγελματική τους θητεία έχει ολοκληρωθεί τυπικά.
Σύμφωνα με το typolitics.gr, η περίπτωση αυτή δεν είναι απλώς μια διοικητική απόφαση, αλλά ένας εμπαιγμός απέναντι σε χιλιάδες νέους επιστήμονες της Ηπείρου που βλέπουν τις πόρτες των θεσμών ερμητικά κλειστές, την ώρα που οι συνταξιούχοι καταλαμβάνουν θέσεις-κλειδιά με το πρόσχημα της αναντικατάστατης εμπειρίας. Είναι πράγματι απορίας άξιο πώς ένας οργανισμός όπως η Περιφέρεια, που υποτίθεται ότι σχεδιάζει το μέλλον του τόπου, αδυνατεί να βρει στελέχη ανάμεσα στο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας και καταφεύγει ξανά και ξανά στις δοκιμασμένες συνταγές του παρελθόντος.
Η υπάλληλος που αποχαιρέτησε τον κλάδο ΤΕ Τεχνολόγων Γεωπονίας, επιστρέφει τώρα ως πολιτική σύμβουλος, αποδεικνύοντας ότι στην Ήπειρο η επετηρίδα της εξουσίας είναι ένας κύκλος που δεν σπάει ποτέ. Όπως αναφέρει το typolitics.gr, η σπουδή με την οποία πραγματοποιήθηκε αυτή η επαναπρόσληψη —μέσα σε μόλις 60 ημέρες— γεννά σοβαρά ερωτήματα για τα κριτήρια επιλογής και την αξιοκρατία που ευαγγελίζεται η περιφερειακή αρχή. Η πολιτική ηγεσία της περιοχής φαίνεται να λειτουργεί σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου οι κανόνες της αγοράς εργασίας και οι ανάγκες για ανανέωση δεν ισχύουν.
Αντί να δοθεί χώρος σε νέα μυαλά με σύγχρονες γνώσεις, προτιμάται η ασφάλεια της προσωπικής σχέσης και της πολιτικής συνδιαλλαγής. Αυτή η νοοτροπία του «καθεστώτος» δεν είναι απλώς παλαιοκομματική· είναι βαθιά προσβλητική για μια περιφέρεια που αιμορραγεί από το brain drain. Όταν η διοίκηση μετατρέπεται σε ένα κλειστό κλαμπ συνταξιούχων και «εκλεκτών», τότε η ανάπτυξη παραμένει ένα κενό σύνθημα στα χαρτιά.
Η Ήπειρος δεν χρειάζεται ειδικούς συνεργάτες που μόλις παρέδωσαν τα κλειδιά των γραφείων τους για να πάρουν σύνταξη, αλλά μια ριζική ανατροπή αυτού του σάπιου μοντέλου που θεωρεί το δημόσιο χρήμα και τις θέσεις ευθύνης ως προσωπικό λάφυρο. Η «αναντικατάστατη» εμπειρία είναι συχνά ο κωδικός για την επιβίωση ενός συστήματος που φοβάται το νέο και το απρόβλεπτο, προτιμώντας τη σιγουριά των παλιών γνώριμων που ξέρουν να κρατούν τις ισορροπίες.
