Ακούμε συχνά για «εθνικό χρέος» και «ανοιχτές πληγές», αλλά η πραγματικότητα στο Γαρδίκι Θεσπρωτίας σήμερα ήταν πολύ πιο σκληρή από τα εύηχα λόγια των επισήμων. Πενήντα δύο χρόνια μετά το έγκλημα στην Κύπρο, οι οικογένειες των Παύλου Κελέση, Βαγγέλη Κωνσταντίνου, Βασίλη Μονάχου και Ηλία Τσώνη κάθισαν απέναντι στην Πολιτεία για να ακούσουν για ακόμη μια φορά για «πορεία ερευνών». Το typolitics.gr βρέθηκε εκεί και είδε πίσω από τις θεσμικές παρουσίες του Θανάση Δαβάκη και του Μάριου Χαρτσιώτη: είδε την οργή και το παράπονο ανθρώπων που γέρασαν περιμένοντας ένα ίχνος, ένα οστό, μια συγγνώμη από την ιστορία.
Η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων παρουσίασε δεδομένα, μίλησε για εκταφές και DNA. Όλα αυτά από το 2006. Αναρωτιόμαστε, αλήθεια, γιατί χρειάστηκαν δεκαετίες για να αρχίσουμε να ψάχνουμε σοβαρά τους ανθρώπους που στείλαμε να πεθάνουν στην Κύπρο; Η παρουσία του Δήμαρχου Σουλίου και των λοιπών αρχών στο Γαρδίκι είναι η απαραίτητη «φωτογραφία», αλλά η ουσία παραμένει πικρή: τέσσερα παλικάρια από τη Θεσπρωτία χάθηκαν στο παρασκήνιο μιας εισβολής και το κράτος θυμάται να τους «ενημερώσει» μισό αιώνα μετά.
Εμείς στο typolitics.gr δεν θα χαϊδέψουμε αυτιά. Η ενημέρωση στο Γαρδίκι ήταν συναισθηματικά εξουθενωτική γιατί αναδεικνύει την αποτυχία του συστήματος να δώσει απαντήσεις έγκαιρα. Τα δάκρυα των συγγενών δεν είναι μόνο για τους νεκρούς, είναι και για την αδιαφορία τόσων ετών. Η ταυτοποίηση των λειψάνων είναι το ελάχιστο, σχεδόν το αυτονόητο. Το ερώτημα είναι: αντέχουμε να μάθουμε όλη την αλήθεια για το πώς και γιατί αυτοί οι άνθρωποι παραμένουν «αγνοούμενοι» μέχρι σήμερα;
