Όταν η γραφειοκρατία των χαρτών και τα διοικητικά σύνορα μπαίνουν πάνω από την ανθρώπινη ζωή, τότε το κράτος παύει να είναι προστάτης και μετατρέπεται σε δήμιο. Οι κάτοικοι των πέντε ιστορικών κοινοτήτων του Σουλίου βρίσκονται σήμερα στην ταπεινωτική θέση να παρακαλούν για το αυτονόητο: να μην πεθαίνουν στις στροφές των βουνών επειδή κάποιος χαρτογιακάς στην Αθήνα αποφάσισε ότι η ζωή τους «ανήκει» διοικητικά στη Θεσπρωτία. Σύμφωνα με το typolitics.gr, η επιστολή της Αδελφότητας «Το Ηρωικό Σούλι» προς τον Άδωνη Γεωργιάδη δεν είναι απλώς ένα αίτημα, είναι μια κραυγή απόγνωσης απέναντι σε έναν εγκληματικό παραλογισμό που μετατρέπει τα χιλιόμετρα σε αγχόνη.
Είναι να αναρωτιέται κανείς πώς τολμούν να μιλούν για «στήριξη της υπαίθρου» και «αναζωογόνηση της περιφέρειας», όταν αναγκάζουν έναν ασθενή από τον Αυλότοπο ή τη Φροσύνη να ταξιδεύει δύο ώρες μέχρι τους Φιλιάτες, ενώ τα νοσοκομεία των Ιωαννίνων απέχουν μόλις 35 λεπτά. Όπως αναφέρει το typolitics.gr, αυτό το πρωτόκολλο του ΕΚΑΒ δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια υπογραφή θανάτου. Η εμμονή στην τήρηση των ορίων των νομών, την ώρα που το οδικό δίκτυο προς τα Γιάννενα είναι ταχύτερο και ασφαλέστερο, αποδεικνύει ότι για το σύστημα οι άνθρωποι είναι απλώς νούμερα σε στατιστικές καρτέλες και όχι υπάρξεις με δικαίωμα στην επιβίωση.
Ο εκπρόσωπος της Αδελφότητας, Συμεών Διαμάντης, θέτει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων: κάθε λεπτό που χάνεται στις ορεινές στροφές της Θεσπρωτίας είναι μια κλεμμένη ευκαιρία για ζωή. Η απαίτηση για άμεση τροποποίηση του πρωτοκόλλου διακομιδών δεν είναι χάρη, είναι χρέος ενός κράτους που έχει αφήσει το Σούλι στη μοίρα του, θυμούμενο την ιστορικότητά του μόνο σε επετείους και φιέστες. Σύμφωνα με το typolitics.gr, αν ο Υπουργός Υγείας και ο τοπικός βουλευτής Βασίλης Γιόγιακας συνεχίσουν να κρύβονται πίσω από υπηρεσιακά σημειώματα, θα είναι άμεσα υπεύθυνοι για την επόμενη απώλεια που θα καταγραφεί ως «θύμα της απόστασης».
Η υπομονή των κατοίκων έχει εξαντληθεί. Το να παραμένεις στον τόπο σου, σε μια περιοχή απρόσιτη και ορεινή, αποτελεί από μόνο του μια πράξη αντίστασης. Το να σε τιμωρεί όμως η εξουσία γι’ αυτή σου την επιλογή, στερώντας σου την ταχύτερη πρόσβαση σε περίθαλψη, είναι καθαρή πρόκληση. Το Σούλι δεν ζητάει ελεημοσύνη, απαιτεί να σπάσει ο πολιορκητικός κλοιός της γραφειοκρατίας. Αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να εξασφαλίσει μια διαδρομή 35 λεπτών για έναν ετοιμοθάνατο, τότε οι διακηρύξεις περί «ισονομίας» δεν είναι τίποτα περισσότερο από φτηνό πολιτικό σανό για εσωτερική κατανάλωση.
