Το σύστημα της δημόσιας ασφάλειας στην Άρτα δεν πνέει απλώς τα λοίσθια· βρίσκεται σε μια κατάσταση τεχνητής υποστήριξης που συντηρείται αποκλειστικά από το φιλότιμο και τις τσέπες των ίδιων των ενστόλων. Η πρόσφατη, γεμάτη οργή επιστολή της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Άρτας προς τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, την οποία φέρνει στο φως το typolitics.gr, δεν είναι μια απλή συνδικαλιστική διαμαρτυρία. Είναι το πιστοποιητικό θανάτου μιας πολιτικής που βαφτίζει τον αυταρχισμό «επιχειρησιακό σχεδιασμό» και την ανικανότητα «δημοσιονομική πειθαρχία».
Η πραγματικότητα που περιγράφεται είναι ζοφερή. Η Διεύθυνση Αστυνομίας Άρτας βιώνει μια πρωτοφανή λειτουργική κατάρρευση, αποτέλεσμα των μαζικών, υποχρεωτικών και παντελώς ασχεδίαστων αποσπάσεων. Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη φαίνεται να αντιμετωπίζει τους αστυνομικούς της περιοχής ως αναλώσιμα πιόνια σε μια σκακιέρα εντυπώσεων, μετακινώντας τους βίαια μακριά από τις βάσεις τους. Το αποτέλεσμα; Μια Ήπειρος που μένει ανοχύρωτη, με το αίσθημα ασφαλείας των Αρτινών πολιτών να κατακρημνίζεται, καθώς οι δρόμοι αδειάζουν από περιπολίες για να καλυφθούν οι τρύπες της κεντρικής διοίκησης.
Όμως, το θράσος της εξουσίας δεν σταματά στην υποστελέχωση. Σύμφωνα με το typolitics.gr, η καταγγελία αποκαλύπτει μια εξωφρενική λεπτομέρεια που αγγίζει τα όρια του παραλογισμού: οι αστυνομικοί που στέλνονται με το ζόρι εκτός έδρας, καλούνται πλέον να γίνουν οι ίδιοι χορηγοί του Δημοσίου. Τα κονδύλια για τη διαμονή και τη μετακίνησή τους έχουν εξαντληθεί, και το κράτος, με μια κίνηση που θα ζήλευαν και οι πιο στυγνοί εργοδότες, απαιτεί από τους υπαλλήλους του να πληρώνουν από το υστέρημά τους για να εκτελέσουν την υπηρεσία που τους επιβλήθηκε. Είναι η απόλυτη εξευτέλισή της έννοιας του λειτουργήματος.
Αυτή η τακτική των «βίαιων αποσπάσεων» χωρίς τη συναίνεση των εργαζομένων δεν διαλύει μόνο την υπηρεσιακή συνοχή, αλλά ισοπεδώνει την προσωπική και οικογενειακή ζωή των αστυνομικών. Η επαγγελματική εξουθένωση όσων απομένουν πίσω στην Άρτα, προσπαθώντας να καλύψουν τα κενά των συναδέλφων τους, δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοκτέιλ κινδύνου. Όταν ο αστυνομικός είναι εξουθενωμένος και οικονομικά εξαθλιωμένος, η ασφάλεια του πολίτη γίνεται ένα κακόγουστο ανέκδοτο στα χαρτιά του Υπουργείου.
Η Ένωση Αστυνομικών Άρτας δεν ζητά πλέον, αλλά απαιτεί το αυτονόητο: να σταματήσει το δουλεμπόριο των υποχρεωτικών μετακινήσεων, να υπάρξει άμεση χρηματοδότηση και να επιστρέψει η λογική σε ένα σύστημα που δείχνει να την έχει χάσει προ πολλού. Η συνέχιση αυτής της κατάστασης είναι μια ευθεία επίθεση στην τοπική κοινωνία. Το Typolitics.gr προειδοποιεί: αν η ηγεσία συνεχίσει να κλείνει τα μάτια στην Άρτα, η κατάρρευση δεν θα είναι μόνο υπηρεσιακή, αλλά κοινωνική, και οι υπεύθυνοι δεν θα μπορούν να κρυφτούν πίσω από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.
