Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινείται στην πολιτική σκηνή με την ψυχολογία των αεριτζήδων επιχειρηματιών που μεσουρανούσαν λίγο πριν η οικονομική φούσκα σκάσει στα μούτρα της κοινωνίας. Δανειζόταν πολιτικό κεφάλαιο χωρίς καμία πραγματική εγγύηση, έχτιζε προφίλ μεταρρυθμιστή πάνω σε δουλειές του αέρα και απαιτούσε από τους πολίτες να αποδεχτούν τη σαπίλα του συστήματος ως τη μόνη δυνατή πραγματικότητα. Όπως ακριβώς οι επιχειρηματικές οικογένειες που εξαφανίστηκαν όταν ο λογαριασμός ήρθε στο τραπέζι, έτσι και ο Μητσοτάκης πλησιάζει στη στιγμή που το πολιτικό του δάνειο θα κηρυχθεί ληξιπρόθεσμο. Η αλαζονεία της «μη εναλλακτικής» και ο κυνισμός του 41% αποδείχθηκαν τα χειρότερα εχέγγυα για μια εξουσία που νόμιζε ότι μπορεί να αγοράζει τη σιωπή επ’ άπειρον.
Ο Μητσοτάκης βρίσκεται πλέον εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο εγκλήματα που φέρουν τη σφραγίδα της προσωπικής του διαχείρισης: τις υποκλοπές και τα Τέμπη. Αν για το έγκλημα των Τεμπών επιχείρησε να κρυφτεί πίσω από την εκλογική του νίκη, για τις υποκλοπές η πρόσφατη καταδικαστική απόφαση λειτουργεί ως θρυαλλίδα. Το αφήγημα των «κακών ιδιωτών» που δρούσαν αυτόνομα κατέρρεε με πάταγο όταν ο mr Predator, Ταλ Ντίλιαν, αποφάσισε να μιλήσει. Η Intellexa δεν πουλάει σε ιδιώτες· πουλάει σε κυβερνήσεις. Η δήλωση του Ντίλιαν, που συνέκρινε απειλητικά την περίπτωση Μητσοτάκη με τον Νίξον και το Γουότεργκεϊτ, δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική τοποθέτηση, είναι ένας ωμός εκβιασμός προς το Μαξίμου.
Το παρασκήνιο αποκαλύπτει ένα διάχυτο πλέγμα φόβου που αγκαλιάζει ολόκληρη την πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας. Υπουργοί, αρχηγοί στρατεύματος και επιχειρηματίες που τελούσαν υπό παρακολούθηση παραμένουν σιωπηλοί, όχι από αδιαφορία, αλλά από τρόμο. Το υλικό των υποκλοπών είναι το απόλυτο όπλο στα χέρια των ηθικών αυτουργών, μετατρέποντας την πολιτική ζωή σε ένα θέατρο όπου οι υποβολείς κρατούν τις λίστες της ντροπής. Η ίδια η σιωπή των θυμάτων αποτελεί την αδιαμφισβήτητη απόδειξη του εκβιασμού που υφίστανται.
Ο Μητσοτάκης πίστεψε ότι ο χρόνος θα λειτουργούσε ως πλυντήριο, όμως στην πολιτική ο τόκος της αδικίας αυξάνεται γεωμετρικά. Το ξανάνοιγμα της υπόθεσης των υποκλοπών και η έρευνα για κατασκοπεία τον φέρνουν σε μια αντίφαση που δεν μπορεί να διαχειριστεί: αν υπάρξει τιμωρία, ο κύκλος θα φτάσει αναπόφευκτα στον ίδιο· αν υπάρξει συγκάλυψη, ο εκβιασμός του Ντίλιαν θα γίνει πράξη. Την ίδια στιγμή, οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι στη Νέα Δημοκρατία ακονίζουν τα μαχαίρια τους, περιμένοντας τη στιγμή που ο «κοριός» θα πατηθεί από το βάρος των ίδιων του των πράξεων. Όπως αναφέρει το typolitics.gr, η ώρα της κρίσης δεν είναι πια μια αφηρημένη έννοια, αλλά μια επερχόμενη πραγματικότητα που καμία δημοσκοπική υπεροπλία δεν μπορεί να αναχαιτίσει.
