Η πολιτική αφασία που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες στα έδρανα της αντιπολίτευσης στην Περιφέρεια Ηπείρου δεν είναι απλώς μια στρατηγική επιλογή αναμονής, αλλά μια ξεκάθαρη ομολογία αδυναμίας και θεσμικού ευνουχισμού. Ενώ το Πειθαρχικό Συμβούλιο έβγαλε την «κόκκινη κάρτα» στον Αλέξανδρο Καχριμάνη, επιβάλλοντας την ποινή της αργίας, οι κύριοι Ζούμπας, Πρέντζας και Στέφος μοιάζουν να έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους, εγκλωβισμένοι σε έναν δήθεν «πολιτικό πολιτισμό» που στην πραγματικότητα θυμίζει περισσότερο ενοχική συνενοχή παρά θεσμικό ρόλο.
Σύμφωνα με το typolitics.gr, η σιωπή αυτή είναι εκκωφαντική και προκαλεί εύλογα ερωτήματα για το αν η αντιπολίτευση στην Ήπειρο υπάρχει μόνο για τα δελτία τύπου και τις φωτογραφίες των εγκαινίων. Η δικαιολογία περί «καθαρογραφής της απόφασης» και αναμονής της υπογραφής από τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης, κ. Σάββα, είναι το τελευταίο καταφύγιο όσων φοβούνται να συγκρουστούν με το σύστημα εξουσίας που επί δεκαετίες λυμαίνεται την περιοχή.
Το γεγονός ότι η παραπομπή και η τιμωρία του Περιφερειάρχη δεν υπήρξε αποτέλεσμα δικής τους δράσης ή ελέγχου, αλλά καρπός της δημοσιογραφικής έρευνας και της πίεσης του Τύπου, εκθέτει ανεπανόρθωτα τους επικεφαλής των παρατάξεων. Αντί να αδράξουν την ευκαιρία και να αναδείξουν τη σήψη που οδήγησε σε αυτή την πειθαρχική δίωξη, επιλέγουν να «σφυρίζουν κλέφτικα», υιοθετώντας την ίδια ακριβώς τακτική που ο Καχριμάνης χρησιμοποιεί για να υποβαθμίσει τις δικές του ευθύνες.
Η κοινωνία της Ηπείρου βλέπει μια αντιπολίτευση που υπολείπεται των περιστάσεων, που δεν τολμά να αγγίξει το παρασκήνιο και που φαίνεται να βολεύεται σε έναν ρόλο παθητικού παρατηρητή. Όπως αναφέρει το typolitics.gr, οι «αγκαλίτσες» και οι δημόσιες σχέσεις δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τον έλεγχο της εξουσίας, ειδικά όταν αυτή η εξουσία κρίνεται πειθαρχικά έκθετη για τις πράξεις της.
Είναι εξοργιστικό να βοά το πανελλήνιο για μια απόφαση-σταθμό στα χρονικά της αυτοδιοίκησης και οι τοπικοί «θεματοφύλακες» της νομιμότητας να κρύβονται πίσω από γραφειοκρατικά τερτίπια. Η στάση αυτή δεν είναι τίποτα λιγότερο από προσβολή προς τους πολίτες που τους εμπιστεύτηκαν για να ασκήσουν έλεγχο και όχι για να γίνουν οι σιωπηλοί συνοδοιπόροι μιας κατάρρευσης.
Η πολιτική ευθύνη δεν καθαρογράφεται σε δικαστικά γραφεία, αναλαμβάνεται στο πεζοδρόμιο και στο περιφερειακό συμβούλιο με καθαρό λόγο. Η αντιπολίτευση στην Ήπειρο φαίνεται πως έχει χάσει τα ανακλαστικά της, αν είχε ποτέ, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στη συγκάλυψη και τη λήθη. Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Ποιον ακριβώς εξυπηρετεί αυτή η σιωπή; Γιατί αν ο σκοπός είναι η προστασία του θεσμού, τότε ο δρόμος που επέλεξαν οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη απαξίωσή του.
