Το πάρτι με το δημόσιο χρήμα στην Ελλάδα δεν είναι είδηση, είναι κανονικότητα. Όμως η περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ και η λεηλασία των βουνών της Ηπείρου ξεπερνά κάθε όριο θράσους και πολιτικής αλητείας. Μια ανώνυμη καταγγελία, που έμεινε στα συρτάρια για πάνω από πέντε χρόνια, έρχεται σήμερα να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι ψιθύριζαν στα καφενεία της Ηπείρου: η γη των προγόνων μας έγινε το «πλυντήριο» για να πλουτίζουν επιτήδειοι από την Κρήτη και άλλες περιοχές, χωρίς καν να ξέρουν πού πέφτει ο Γράμμος ή τα Τζουμέρκα. Σύμφωνα με το typolitics.gr, η εγκληματική ομάδα είχε στήσει μια βιομηχανία παραγωγής «δικαιούχων», εντοπίζοντας ανεκμετάλλευτες δημόσιες εκτάσεις στην Ήπειρο και βαφτίζοντάς τες βοσκοτόπους για αχυρανθρώπους που δεν είχαν δει πρόβατο ούτε σε φωτογραφία.
Η μέθοδος ήταν χειρουργική και προϋπέθετε ένα σύστημα σάπιο μέχρι το μεδούλι. Δεν ήταν μόνο οι «αόρατοι» Κρητικοί που εισέπρατταν εκατομμύρια, ήταν και οι «μιλημένοι» υπάλληλοι του ΟΠΕΚΕΠΕ μαζί με τεχνικούς συμβούλους που φρόντιζαν οι έλεγχοι να βγαίνουν πεντακάθαροι. Την ώρα που ο πραγματικός κτηνοτρόφος στην Ήπειρο παλεύει με τις τιμές των ζωοτροφών και την εγκατάλειψη της υπαίθρου, κάποιοι άλλοι έστηναν χορό πάνω στα στρέμματα που του στερούσαν. Όπως αναφέρει το typolitics.gr, το φαγοπότι αφορούσε κοινοτικά κονδύλια που προορίζονταν για την ενίσχυση της τοπικής παραγωγής, αλλά κατέληγαν σε τσέπες ανθρώπων που η μόνη τους σχέση με την Ήπειρο ήταν οι συντεταγμένες στα GPS των παράνομων δηλώσεων.
Το πλέον εξοργιστικό είναι η κραυγή απόγνωσης των ίδιων των υπαλλήλων του Οργανισμού που υπέγραψαν την καταγγελία. Άνθρωποι που έβλεπαν το έγκλημα να συντελείται μπροστά στα μάτια τους, που έβλεπαν έντιμους αγρότες να οδηγούνται στην οικονομική καταστροφή, ενώ οι «εκλεκτοί» του συστήματος έτρωγαν με χρυσά κουτάλια. Η καθυστέρηση πέντε ετών για να φτάσει η υπόθεση στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι τυχαία. Είναι το σήμα κατατεθέν ενός κράτους που προστατεύει τις συμμορίες του λευκού κολλάρου, αρκεί αυτές να εξυπηρετούν τους σωστούς ανθρώπους.
Η Ήπειρος για άλλη μια φορά αντιμετωπίστηκε ως αποικία. Μια περιοχή που προσφέρει τα εδάφη της για να συντηρούνται κυκλώματα μακριά από αυτήν, με τις ευλογίες της κεντρικής εξουσίας. Το παιχνίδι ήταν στημένο και οι παίκτες γνωστοί. Τώρα που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία παίρνει τα ηνία, μένει να δούμε αν θα πέσουν κεφάλια ή αν για άλλη μια φορά η έρευνα θα χαθεί στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της γραφειοκρατίας και της πολιτικής συγκάλυψης. Η απάτη αυτή δεν είναι απλά μια κλοπή χρημάτων, είναι μια ευθεία επίθεση στην επιβίωση της Ηπειρωτικής υπαίθρου. Και όσοι σιώπησαν τόσα χρόνια είναι το ίδιο ένοχοι με αυτούς που εισέπρατταν τις επιδοτήσεις-μαϊμού.
