Η είδηση για το πρόστιμο των 140.000 ευρώ στην Τράπεζα Ηπείρου δεν είναι απλώς ένα νούμερο σε μια υπηρεσιακή αναφορά, αλλά η τρανή απόδειξη του πώς το τραπεζικό κατεστημένο, ακόμα και σε περιφερειακό επίπεδο, συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον πολίτη ως ένα αναλώσιμο νούμερο. Η Ανεξάρτητη Αρχή Ελέγχου της Αγοράς και Προστασίας του Καταναλωτή, μετά από αυτεπάγγελτο έλεγχο, «ξεσκέπασε» την ύπαρξη καταχρηστικών όρων σε συμβάσεις στεγαστικών δανείων, επιβάλλοντας μια διοικητική καμπάνα που εκθέτει ανεπανόρθωτα τη διοίκηση της τράπεζας. Σύμφωνα με το typolitics.gr, το πρόβλημα εντοπίζεται σε πρόσθετες χρεώσεις που επιβάλλονταν στους δανειολήπτες χωρίς την παραμικρή διαφάνεια και χωρίς καμία επαρκή αιτιολόγηση, παραβιάζοντας κατάφωρα τη νομοθεσία περί προστασίας του καταναλωτή και τις σχετικές υπουργικές αποφάσεις που υποτίθεται ότι θωρακίζουν τον δανειολήπτη από την αυθαιρεσία.
Είναι προκλητικό το γεγονός ότι σε μια περιοχή όπως η Ήπειρος, όπου η οικονομική ασφυξία είναι καθημερινότητα για χιλιάδες νοικοκυριά, ένα πιστωτικό ίδρυμα που προβάλλει τον «τοπικό» και «συνεταιριστικό» του χαρακτήρα, χρησιμοποιεί μεθόδους που παραπέμπουν σε σκοτεινές πρακτικές του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η έλλειψη διαφάνειας στις συμβάσεις στεγαστικών δανείων δεν είναι ένα τυχαίο σφάλμα, αλλά μια συνειδητή επιλογή απόκρυψης του πραγματικού κόστους δανεισμού, προκειμένου να διογκώνονται τα κέρδη εις βάρος των ανθρώπων που παλεύουν να κρατήσουν το σπίτι τους. Όπως αναφέρει το typolitics.gr, η Αρχή διαπίστωσε πως οι όροι αυτοί είναι παράνομοι και προσβάλλουν την έννοια του δικαίου, επιβεβαιώνοντας πως οι τράπεζες θεωρούν τους εαυτούς τους υπεράνω του νόμου μέχρι να έρθει η στιγμή της αποκάλυψης.
Το γεγονός ότι ανάλογοι έλεγχοι βρίσκονται σε εξέλιξη και για άλλα πιστωτικά ιδρύματα δείχνει ότι η σήψη είναι βαθιά και δεν περιορίζεται σε μια μεμονωμένη περίπτωση. Οι δηλώσεις της Αρχής περί «σαφών κανόνων» και «αδιαπραγμάτευτης προστασίας» ηχούν μάλλον ειρωνικά, όταν οι καταναλωτές έχουν ήδη υποστεί τη ζημιά από τις καταχρηστικές πρακτικές ετών. Το ποσό των 140.000 ευρώ μπορεί να φαντάζει σημαντικό, όμως μπροστά στον όγκο των κερδών που αποκομίζουν οι τράπεζες από την αδιαφάνεια, μοιάζει περισσότερο με ένα λειτουργικό έξοδο παρά με πραγματική τιμωρία που θα τις αναγκάσει να αλλάξουν τακτική. Η Τράπεζα Ηπείρου πιάστηκε να παρανομεί, αλλά το ερώτημα παραμένει: πόσα ακόμα «ψιλά γράμματα» παραμένουν κρυμμένα στις συμβάσεις που υπογράφουν οι πολίτες κάτω από το βάρος της ανάγκης;
Η πραγματικότητα στην Ήπειρο και σε ολόκληρη τη χώρα είναι ότι το τραπεζικό σύστημα λειτουργεί ως ένα κράτος εν κράτει, με τις ευλογίες ενός πολιτικού συστήματος που συχνά εθελοτυφλεί. Σύμφωνα με το typolitics.gr, η συγκεκριμένη παρέμβαση αποτελεί μια σπάνια στιγμή δικαίωσης, η οποία όμως δεν πρέπει να εφησυχάζει κανέναν. Η γραμμή 1520 και οι ηλεκτρονικές καταγγελίες είναι εργαλεία, αλλά η ουσιαστική αντίσταση στην τραπεζική αυθαιρεσία ξεκινά από την αμφισβήτηση της παντοδυναμίας τους. Η περίπτωση της Τράπεζας Ηπείρου είναι η κορυφή του παγόβουνου σε μια θάλασσα από κρυφές χρεώσεις και εκβιαστικούς όρους που πνίγουν την τοπική οικονομία.
